Το πλην.

Η μέρα του γενέθλιου πάρτι σου. Νοιώθεις το στομάχι σου περίεργα. Το αίσθημα που έχεις όταν πέφτεις από κάποιο ύψος ελεύθερα.

Περνάς τη μέρα μαγειρεύοντας και κάνωντας δουλίτσες. Και φτάνει η ώρα που περιμένεις τους φίλους σου. Για εκείνα τα 10 λεπτά που έχεις σε ηρεμία νοιώθεις ότι αν δεν γίνει κάτι (έρθει κάποιος) θα αποκοιμηθείς. Το στομάχι χάλι. Ξέρεις γιατί. Και ξέρεις πώς περνά.

Παίρνεις ένα ποτήρι και κατευθύνεσαι στο μπαρ. Ανοίγεις και το μπουκάλι που ψάχνεις είναι φυσικά μπροστά μπροστά. Τζινάκι. Γεμίζεις μέχρι τη μέση. Ψυγείο. Αναψυκτικό. Πάγος. Καλαμάκι. Πίνεις λίγο, και ξανακάθεσαι.

Κουδούνι. Σε ρωτούν τι πίνεις πριν ζητήσουν κάτι για να πιούν. Για κάποιο λόγο απαντάς αναψυκτικό. Δεν ξέρεις καν γιατί, αλλά το είπες και δεν υπάρχει επιστροφή.

Η νύχτα κυλά.

Ξαπλώνεις γύρω στις 4. Και για λίγο σκέφτεσαι πως δεν σε σκέφτηκε κι ας άλλαξε η μέρα, κι έχεις γενέθλια. Κάπως παρακαλάς να τελειώσει η μέρα και να μην ευχηθεί. Για να μπορείς να συνεχίσεις να είσαι θυμωμένος.

Και όντως. Η μέρα τελειώνει, και το ίδιο και η επόμενη, και ο μήνας έχει 3. Και δεν σε θυμήθηκε.

Ο άλλος κλασικά. Να επιμένει. Να σε αποκαλεί "αγάπη του" και να σου στέλνει ταγούδια. Τα μάθαμε πιά.

Κι αυτός όχι.

Και αντί να στεναχωρεθείς, νιώθεις μια μικρή ικανοποίηση. Γιατί είσαι ακόμα θυμωμένος.

Και περιμένεις. Και σκέφτεσαι πως η κατάθλιψη ίσως να χάθηκε στο δρόμο.

Cul sec.

PS1. Είναι η σωστή αναλογία κρασιού 1 μπουκάλι ανά 2 άτομα; Τι υπολογίζουμε;

PS2. Αν θέλεις να δεις όντως το βίντεο κλιπ του τραγουδιού, εδώ.

Εσύ, στο τέλος.

Αυτό που σου μένει στο τέλος, είναι ο εαυτός σου.
Όσοι κι αν φύγουν, όσοι κι αν μείνουν, όσοι κι αν σε αγαπούν, όσοι κι αν είναι αδιάφοροι, όσοι κι αν σε μισούν, όσα κι αν συμβαίνουν γύρω σου και για οποιοδήποτε λόγο, τελικά σημασία έχει να είσαι εσύ ο ίδιος εντάξει με τον εαυτό σου.
Να ξέρεις ότι δεν έκανες κάτι από μίσος, ότι δεν έκρινες από την πρώτη, ότι έδωσες ευκαιρίες, ότι αγάπησες, ότι ήσουν ειλικρινής, ότι έδωσες, ότι νοιάστηκες.
Να ξέρεις ότι συγχώρεσες, ότι κράτησες χαρακτήρα, ότι σεβάστηκες.
Κι αν ο άλλος δεν σεβάστηκε, δεν νοιάστηκε, δεν ενδιαφέρθηκε να ικανοποιήσει τίποτε άλλο παρά τις προσωπικές του επιδιώξεις, αποχωρείς όμορφα κι ωραία χωρίς πολλά πολλά.
Αν δεν σε σηκώνει το κλίμα δεν κάθεσαι να προκαλείς περισσότερο.
Αν δεν είσαι επιθυμητός, φεύγεις. Και συνεχίζεις αλλιώς.
Φτάνει να νοιώθεις μέσα σου καλά. Γιατί όταν πεθάνεις κάπου, κάποτε, θα είσαι μόνος σου.
Κι αν δεν τα έχεις τακτοποιημένα και λυμένα μέσα σου, θα είναι ακόμα πιο δύσκολο όσο πλησιάζεις στο τέλος σου.




PS Στα πρόθυρα μελαγχολίας/ θλίψης/ κατάθλιψης.

Για μένα

Του χρόνου να θυμηθώ να φύω την ημερομηνία γέννησής μου που το fb να μεν με θυμηθούν οι άσχετοι που έχω να τους δω/μιλήσω εδώ και 5 και 10 χρόνια. Μα ρε φίλε, στο παν/μιο μπορεί να μεν είχαμε ούτε παραπάνω που καλημέρα, τζαι 5 χρόνια μετά στέλνεις μου τις ευχές σου;

Και για να περάσω στο παρασύνθημα: Υγεία τζαι αγάπη ρε. Εν αρκετά μου.

Τζαι έχω πιεί αρκετό κρασί για ολόκληρη την εβδομάδα γιατί γιορτάζω όλο το ΠΣΚ (όχι για μένα μόνο)
Φιλούρες και νάνι!