X

Δύο δωμάτια, ένα για τα 3 αγόρια, κι ένα για τα 3 κορίτσια. Περάσαμε τη μέρα κάνοντας βόλτες στο Παρίσι με τα πόδια, βγάζοντας χαζές φωτογραφίες, γνωρίζοντας ο ένας τον άλλο.

Το βράδυ είπαμε να αφήσουμε το ζευγαράκι τελευταία νύχτα μόνο του, και να καθίσουμε οι υπόλοιποι στο δωμάτιο των αγοριών. Ενώσαμε τα 3 κρεβάτια και κοιμηθήκαμε. Η φίλη, εκείνος, εγώ, ο άλλος. 

Ξύπνησα στη μέση της νύχτας αγκαλιασμένη μαζί του, μισάνοιξα τα μάτια και φιληθήκαμε. Μέχρι το πρωί.

Σηκωθήκαμε, ετοιμαστήκαμε, πήγαμε στο Orsey, μοιραστήκαμε το σετ ακουστικών μου ακούγοντας την μουσική μου. Με χάιδεψε στο σβέρκο, και ακούμπησε τα δάχτυλά του στα δικά μου ενώ κρατούσα τη χειρολαβή στο μετρό.

Ανταλλάξαμε μέηλ και υποσχέθηκε ότι θα μου στείλει τις φωτογραφίες του, και νέες μουσικές.

Το κρατήσαμε για χρόνια με πολλή υπομονή και πολλή αγάπη.

Ξεκίνησε σε μια νύχτα του χειμώνα και τελείωσε σε μια νύχτα καλοκαιριού.

Θέλω παραπάνω χρόνο.

Σου έχει τύχει να νιώθεις ανπαρκής και ανολοκλήρωτος επειδή δεν μπορείς να μάθεις όσα θα ήθελες σε αυτή τη ζωή, διατηρώντας μια δουλειά και λίγο χρόνο για pleasure και ξεκούραση; 

Θέλω να μάθω τόσα πράματα, απλά έτσι, για να τα ξέρω, όχι γιατί τα χρειάζομαι απαραίτητα (αλλά και γιατί όχι, δηλαδή;). 

Θέλω να μάθω να σάζω μηχανές (αυτοκίνητα, μοτόρες), θέλω να μάθω να βάλλω πλακάκια, θέλω να μάθω ξυλουργική, θέλω να μάθω ηλεκτροκόλληση. Θέλω να "μάθω" προγραμματισμό, θέλω να μάθω μουσική, θέλω να μάθω παραπάνω πράματα για το design. Θέλω να μαγειρεύω, θέλω να διαβάσω. 

Θέλω να έχω χρόνο να εξασκώ ούλλες μου τις δουλειές, να ενημερώνουμαι για τα ενδιαφέροντά μου, να απολαμβάνω τη μουσική μου, τα βιβλία μου, τους δικούς μου, τους φίλους μου, τον τόπο μου, και να μαθαίνω νέα πράματα, πάντα.

Θέλω να κάμνω συνειδητές επιλογές βασισμένη στις γνώσεις μου.

Μερικές φορές σκέφτουμαι ότι κάπου υπάρχουν οι άλλες εκδοχές του εαυτού μου που εκάμαν άλλες επιλογές σε κάποια φάση της ζωής, και εκαταλήξαν να κάμνουν άλλα πράματα στη ζωή τους. Και σκέφτουμαι το όι επειδή πιστεύκω απαραίτητα σε παράλληλα σύμπαντα, αλλά επειδή εν η μόνη σκέψη που (στο ελάχιστο μεν, αλλά ας είναι), με καθησυχάζει, ότι κάπου υπάρχω και ξέρω τα πράματα που δεν έχω χρόνο να μάθω και να κάμω σε τούτη την εκδοχή μου που ζω.

Και θέλω να γράφω χωρίς να κολλώ στο ότι δεν καταλήγω κάπου.

Publish.

 

2018

Το 2018 ήταν μια καλή χρονιά για μένα- ή τουλάχιστον έτσι ξεκίνησε. Πέτυχα πράγματα τα οποία δεν ήξερα ότι μπορώ να καταφέρω, είχα την περισσότερη δουλειά που είχα σε όλη μου τη ζωή, και ένιωθα ότι κάπως πλέον ήξερα πού μου παν τα 4.
Μέσα στον Σεπτέμριο τα πράγματα ξεκίνησαν να πηγαίνουν κατά διαβόλου: Ο πατέρας μου αρρώστησε, σταμάτησα τη μια μου δουλειά για να δώσω το χρόνο μου σε εκείνον, διεκόπηκε ακόμα μια συνεργασία που είχα και την οποία αγαπούδια ιδιαίτερα, περάσαμε όλη η οικογένεια τα γενέθλιά μας και τις γιορτές στο νοσοκομείο.

Για το 2019 εύχομαι να βρει την υγεία του ο πατέρας μου, και σε εσάς εύχομαι να έχετε την υγεία σας, και όλα τα άλλα κάπως θα έρθουν και θα βρουν τον τόπο τους.
Μην χάνετε χρόνο και ενέργεια σε πράγματα, καταστάσεις, ή άτομα που δεν το αξίζουν. Να επροσπαθείτε να είστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σας, να δέχεστε την κριτική, να έχετε χιούμορ, να μην πέρνετε τα πάντα στο τόσο σοβαρό, αλλά ό,τι κι αν κάνετε, να σκέφτεστε αν είστε πρώτα περήφανοι για αυτό.

Συνοψίζοντας λοιπόν, εύχομαι λοιπόν, υγεία, δύναμη, και διαύγεια για το 2019.

Τρίκλινο

Και τι να ζηλέψω;
Είναι μαζί καλά.

Εγώ στο μαζί δεν ήμουνα καλά. 

Μόνο που σκέφτομαι τα αγγίγματα.
Δεν νιώθω πλέον άνθρωπος,

αλλά ρομπότ. 

Πεθαίνω μέσα μου;
Φοβάμαι;

Λούπα.

In memoriam

Έκλεισε φέτος ένα κομμάτι της ιστορίας μας ως οικογένεια. Θάψαμε τον 2ο και τελευταίο αγνοούμενο θείο. Αδερφό, θείο- παππού, πλέον. 

Μετά την κηδεία του 1ου πριν από 11 μήνες, μετά από απίστευτες προσπάθειες, ψάξιμο, mindfucks, ήρθε η σειρά και του 2ου.

Θυμάμαι πριν από ένα περίπου χρόνο κάποιο πρωινό που ήμουν μόνη στο σπίτι και χτύπησε το τηλέφωνο. Σκέφτηκα να μην απαντήσω, εκνευρίστικα κιόλας γιατί σκέφτηκα πως αν ήταν ξένος θα χτυπούσε στα κινητά μας, άρα μάλλον είναι οι δικοί μου και με βασανίζουν. Τελικά απάντησα γιατί σκέφτηκα ότι ποτέ δεν ξέρεις. 

Από την ΔΕΑ μου είπαν, και ζήτησαν ένα κινητό για τη μητέρα μου. Πριν την πάρουν την πήρα και την προειδοποίησα. Δεν είπα κάτι, δεν ήξερα τι να ελπίζω. Να είναι ο θείος που ψάχναμε γιατί ξέραμε πού ήταν θαμμένος και δεν ξέραμε πώς γίνεται να χάθηκε; Να είναι ο θείος του οποίου λίγο πολύ χάσαμε τα ίχνη; 

Ήταν το 1ο. Η γιαγιά είχε πεθάνει με την απορία πώς γίνεται να χάθηκε ένα νεκρό, θαμμένο σώμα, που ήξεραν πού βρισκόταν. Οι κυβερνήσεις μόκο, ασυναρτησίες, μισόλογα. Σχεδόν 35 χρόνια θαμένος στην Ελλάδα, ο θείος, ή μάλλον για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ό,τι έμεινε από τον θείο, πλέον επέστρεψε κοντά μας. Κάποια άλλη οικογένεια τον έκλαψε και τον έθαψε πριν τόσα χρόνια. Μια άλλη μάνα ίσως πέθανε λίγο πιο ήσυχη που έθαψε το παιδί της τότε, αντί η γιαγιά μας.

Η οικογένεια μου ζήτησε να γράψω και να διαβάσω τον επικήδειο. Πώς να γράψω για έναν άνθρωπο που δεν γνώρισα ποτέ; Πώς να γράψω για έναν άνθρωπο τον οποίο μπέρδευα με έναν άλλον επειδή για μένα και οι δύο ήταν "οι θείοι οι αγνοούμενοι"; Απαλλάκτηκα της ευθύνης εν μέσω νεύρων, έντασης και δακρύων, και το έργο ανέλαβε η ξαδέρφη του, επαγγελματίας, που τον γνώριζε, που ήξερε για εκείνον, που μπορούσε να μιλήσει από καρδιάς για εκείνον.

Κλάμα.

Φέτος λάβαμε και το 2ο τηλεφώνημα. Πριν από χρόνια πληροφοριοδότης υπέδειξε μαζικό τάφο στην περιοχή όπου θεάθηκε τελευταία φορά ο θείος. Στο 1.5 μέτρο δεν βρέθηκε κάτι. Ο πληροφοριοδότης επιμένει, και στα 3 μέτρα αρχίζουν να εμφανίζονται άνθρωποι, μεγαλύτεροι από μένα κι εσένα, που πλέον έμειναν μια κάσα πράματα, τυλιγμένοι σε κουβέρτες, Είκοσι στο σύνολο, ο ένας πάνω από τον άλλο. Δέκατος ένατος ο θείος. Δεν υπήρχε λόγος συζήτησης για τον επικήδειο. Ίδιες ευθύνες με 11 μήνες πριν.

Κλάμα.

Είναι άδικο, ξέρεις. Είναι άδικο που δεν γνώρισα ποτέ αυτούς τους ανθρώπους. Είναι άδικο γιατί όλοι μιλούσαν για τα καλά τους μια ζωή. Είναι άδικο γιατί ήταν από νέοι αγωνιστές και αν ο κόσμος ηταν δίκαιος ίσως δεν τους έπεφτε ο κλήρος αυτός, μετά από τόσα άλλα: ορφάνεια, το βάρος της στήριξης μιας οικογένειας, απελευθερωτικός αγώνας, το ξεκίνημα μιας προσωπικής ζωής, προσφορά σε άλλους, έργο ζωής, αγάπη για την οικογένειά τους..

Κρατώ μια κουβέντα για τον καθένα:

Η μάνα του να τον παρακαλά "γιέ μου μην πας, έλα μαζί μας, έλα να μας προσέχεις, μεν μας αφήνεις μόνες μας με την αρφή σου τη μιτισά", κι αυτός να απαντά "μάμμα θα σας προσέχω καλύτερα που τζειαμέ". 

Κι ο άλλος, τα τελευταία λόγια του εξ΄όσων γνωρίζουμε, προς τους συναγωνιστές του "φύετε να γλυτώσετε, έννα είμαστεν καλά εμείς". Όλα αυτά για μια σφαίρα στο κεφάλι, από κάποιον που τον κοιτούσε κατάμματα, μα η ανθρωπιά του έφτανε μέχρι εκεί.

Και προσπαθώ να χτίσω ψεύτικες αναμνήσεις από νέα παλληκάρια, στα καλοκαίρια κάτω από τον ήλιο, στον Καραβά και στον Άη Γιώρκη, γιατί πλέον έμαθα, και δεν θέλω να ξεχάσω.

It's been a long time...

Ντάξει ρε φίλε, εμείς πριν το ίντερνετ ήμασταν παιδιά, περνούσαμε την ώρα μας παίζοντας και διαβάζοντας ξέρω γω.. οι μεγάλοι όμως τι στο καλό έκαναν;

Χαλουσινέισιονς

Ήταν εκείνη η γλυκιά στιγμή που πάει να σε πάρει ο ύπνος, που αφήνεσαι -ενσυνείδητα ακόμα- στην αγκαλιά του Μορφέα. Είναι υπέροχο, όταν είσαι άυπνος για τόσες μέρες, είναι σαν να σε τυλίγουν σε ένα λευκό σύνεφο και να σε χαΐδεύει ένα αεράκι απαλό καθώς πετάς στον ουρανό χωρίς αίσθηση του πού είσαι, πότε, τι υποχρεώσεις έχεις..

Ξάπλωνα στο αριστερό πλευρό- πράγμα περίεργο για τον ύπνο μου σε αυτό το κρεβάτι- και είχα το δεξί χέρι λίγο πιο μπροστά από το πρόσωπό μου, πιο πέρα από το μαξιλάρι. Κι ακουμπούσα κάτι που μου φάνηκε να 'ναι ζωντανό, να 'χει ανθρώπινη θερμοκρασία. Και μου φάνηκε ότι είχα κάποιον. 

Ξύπνησα. Δεν αφέθηκα, Είχα χαρεί. Και αμέσως συνειδητοποίησα ότι ήταν κάτι άψυχο που απλά είχε πάρει τη θερμοκρασία μου.

Κι έκλαψα μέχρι να κοιμηθώ.

Πυρετός.

Aphantasia

Finally you find out that this is what's wrong with you.
And you know that parts of your brain will never light up.
-That certain parts will never be used.
And you feel lesser.
And depressed.

Some days are darker than others. 

Blame it on hormonal imbalances, funny weather, feeling cold, being tired, anything.

Πρίν να κρίνεις...

Καλαμαράδες που περιπαίζουν τους Κυπραίους για τα διπλά σύμφωνα (κόκκινο, κόκκαλο) αλλά οι ίδιοι εκφέρουν λάθος τα μπ, γκ, ντ (όgος, παdού), ή για την εκφορά λέξεων όπως ήλιος (ήγιος, γυαγιά), αλλά οι ίδιοι εκφέρουν συνίζηση όπου δεν υπάρχει όπως στις λέξεις διάσταση (δγιάσταση) ή διαφέρει (δγιαφέρει).

Γελάμε δυνατά.

Paris, je t'aime (τάσεις φυγής)

Βλέπω μια φωτογραφία από αυτή την πόλη και πεταρίζει η καρδιά μου. Δεν είναι πόλη που την γνωρίζω καλά, αλλά είναι πόλη όπου μπορώ να κινηθώ άνετα, νιώθω άνετα εκεί. Δεν ξέρω τι είναι που με κάνει να το αισθάνομαι, αλλά λατρεύω να χάνομαι στα δρομάκια, να χαζεύω τον κόσμο να κοινωνικοποιείται ή να ζει την καθημερινότητά του, να προσπαθώ να αποφασίσω σε ποιο καφενεδάκι θα καθίσω για πρωινό, σε ποιο μπιστρό θα φάω. Να βολτάρω στις υπαίθριες αγορές, να είμαι το υπέρτατο τουριστάκι που με κάθε ευκαιρία κατεβαίνει στο κέντρο της πόλης και χαζεύει τον πύργο, τις εκκλησιές, τα μουσεία, το ποτάμι.

Μπορεί να'ναι άγνοια, δεν έχω κάνει και τα άπειρα ταξίδια, αλλά ενώ δεν έχω περάσει εκεί τις καλύτερες διακοπές μου, είναι το μέρος που με κάνει να νιώθω έτσι μόνο και μονο από μια φωτογραφία από ένα δρομάκι με καφέ.

Και δεν έχω κάνει ποτέ συζήτηση με κανέναν προσπαθώντας να τον πείσω να πάει επειδή είναι πανέμορφα, καταλαβαίνω ότι μπορεί να αρέσει σε εμένα και στον άλλον να μην κάνει τίποτα, και καταλαβαίνω ότι οι λόγοι που μ'αρέσει δεν είναι κάτι που μπορώ να περιγράψω ή να μεταφέρω κάπως στον άλλον. 

Θα έλεγα διάφορα άλλα, όμως καλύτερα να μείνω μέχρι εδώ. 

Έχω βρει την χρυσή τομή για να συνεννογιέμαι μα τους Γάλλους χωρίς πολλά πολλά: βήμα 1ο-μιλάς αγγλικά, βήμα 2ο-τους λες οκ, θα δοκιμάσω στα γαλλικά αλλά δεν τα μιλάω καλά, βήμα 3ο-μιλάς ικανοποιητικά γαλλικά και δεν σου λένε τίποτα για τα λάθη, σε εξυπηρετούν μια χαρά και είναι χαρούμενοι κι εκείνοι κι εσύ. Σημαντική λεπτομέρεια: να ξέρεις ικανοποιητικά γαλλικά. :p

Αποσιωπητικά

Έφαα τη ζωή μου, έφτασα τα 30 να προσπαθώ να μάθω να βάλλω 3 τελείες στα αποσιωπητικά αντί 2 όταν πληκτρολογώ, για να βρω άνθρωπο με τον οποίο συνεννοούμαι που κι εκείνος 2 βάζει, και γουστάρω. *καρδούλα*



PS. Έκρουσε ο εγκέφαλος, έκαμα 1 λεπτό να γράψω τη λέξη "επειδή" πριν καμιά ώρα. Φοβάμαι.

Birthday

It was my bday, bitches- the big three-oh!
Πέρσι έλεγα ότι τα 30 θέλω να τα κλείσω μόνη μου κάπου στον κόσμο, εκτός Κύπρου ή έστω εκτός σπιτιού. Μεσολάβησαν όμως πολλά, οπότε να'μαι, σπίτι μου να προγραμματίζω πάλι την αυριανή μέρα (και τη μεθαυριανή βασικά) μες στην κουζίνα και μια βόλτα στο σουπερμάρκετ, για να κάνω το τραπέζι στους φίλους μου το Σάββατο.
Ήταν ωραία χρονιά τούτη που πέρασε. Εν μετανιώνω κάτι, είμαι καλά κι ας είμαι άνεργη, είμαι ήρεμη μέσα μου, επιτέλους, και σιγά σιγά νιώθω ότι έχω τη δύναμη να ψαχτώ για το μετά. Έκαμα 5 μήνες να το πω, αλλά οκ. Και υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι αν δουλεύω κάποια στιγμή, θα φροντίσω να δω και τον εαυτό μου, να με προσέξω και να με φροντίσω σε τομείς που παραμέλησα μέχρι τώρα.
Ρε άραγε να έχουν δίκαιο που λεν ότι εν η καλύτερη φάση τούτη η ηλικία; Ακόμα και στη φάση που είμαι εγώ; Τώρα να δούμε!

PS. Πίνω το κοκτέλι μου, δεν κερνώ, τέλειωσα το ρούμι μόνη μου, και γι'απόψε το προτιμώ. Από βδομάδας θα φέρω κάτι τις να κεράσω, κοπιάστε. :p

τέιλορ σουίφτ χίντεν μέσσεϊτζ

Ωριμότητα.

14:30- έρκεται η Α και κατηγορά μου τον Β με τον οποίο έχουμε την ίδια σχέση όπως εγώ και εκείνη. Εν με πείθει, και δεν με κόφτει καν, επειδή ξέρω την.
19:30- πάει η Α και κατηγορεί με στον Β, μπροστά μου. Ο Β πείθεται για μένα και κατηγορεί με επίσης με βάση τα λεγόμενά της.

Η Α νιώθει ότι έχει θριαμβεύσει σήμερα, και ότι έχει συμπληρώσει το λόγο ύπαρξής της- να νιώθει θύμα των πάντων θυματοποιόντας τον εαυτό της και χειραγωγόντας τον κόσμο που είναι κοντά της.

Η Α εν 65, ο Β εν 66 χρονών. Είμαι σχεδόν 30. Κι έχω περίτου νουν που λλόου τους.
Πάμεν καλά.

Oh wait...

Και συνειδητοποιείς ότι έχεις μείνει μόνος για τόσο καιρό που δεν μπορείς καν να σκεφτείς τον εαυτό σου σε σχέση.
Και σε φοβάσαι.

Από OST για το ποστ, είμαι μεταξύ δύο φλώρικων τραγουδιών, της θεάρας Μέγκαν Τρέινορ:

Post Summer Bright Whites

Να σας πω ότι η γειτόνισσα του προηγούμενου ποστ έκλεψε μου ΚΑΙ ένα βαζάκι κεράσια για κοκτέιλ. Εθυμήθηκα το προχτές κι εδαιμονίζουμουν πάλε.

Στο μεταξύ, ενώ άλλοι παντρεύονται, γκαστρόνονται (η άλλη ελπίζω να μας έχει στη φάση του λάιβ τωρά, όι να γέννησε και να μας τα λαλεί αναδρομικά ΚΑΙ ακόμα!!!-ακούεις κόρη;;;), εγώ έβαψα το δωμάτιό μου. Κι όταν λέω έβαψα, εννοώ εστοκάραμε, εκάμαμε τα treatments για τις υγρασίες κλπ, εκλείσαμε τες τρύπες που τα καρφιά που είχα, έφκαλα το γραφείο που το δωμάτιο και ήβρα πλάσμα και χάρισα το, ξεκίνησα να ξικασhιάρω και έλειψε μου ο τόπος και προσπαθώ να δω πώς εν καλύτερα να προσαρμώσω τα πράματα στη νέα τάξη πραγμάτων.
Τζειαμέ που ελοάρκαζα να πιάσω νέο γραφείο, είπαν μου να πιάσω το δωμάτιο του γραφείου στο σπίτι μας και να το κάμω δικό μου. Ακόμα βέβαια έχει πράματα που δεν είναι δικά μου μέσα, και δεν νιώθω ότι μπορώ να το χρησιμοποιήσω έτσι, αλλά εν άσκοπο να πιάσω γραφείο τζαι να το βάλω μες στο δωμάτιο να τρώει τόπο.
Πρέπει ακόμα να βρω τι θα βάλω σε κονσόλα-συρταριέρα-κομοδίνο, γιατί χρειάζομαι κάποιες επιφάνειες, αλλά προς το παρόν έχω αυτό που είχα από παλιά και περνώ. Άμα βρω, θα το χαρίσω κι αυτό. Ιδανικά θα ξήλωνα και το καλοριφέρ να το βάψω κι εκείνο να είναι ακριβώς το ίδιο χρώμα με τους τοίχους (αν είχα χρώμα στο δωμάτιο θα το έβαφα σε χρώμα- if you can't hide it, accentuate it), και να αδειάσω τα ντουλάπια για να τα περάσω ένα χέρι να φρεσκαριστούν. Άρα πρέπει να πάω να πιάσω λαδομπογιές και πινέλα. Και μετά έχω να τρίψω κάτι έπιπλα που έχουμε σπίτι να φύει η μπογιά τους, και να τα βάψω κι εκείνα, μήπως τα χρησιμοποιήσω εκείνα παρά να πάρω καινούργια.
Κουρτίνες, κάλαθο, επιδαπέδιο φωτιστικό για διάβασμα και φωτιστικό οροφής ακόμα εκκρεμούν.
Δεν έχω δουλειά προς το παρόν όπως είπαμε (είπαμε;), και είμαι αθκιασερή να τα κάμω όλα σιγά σιγά.

Ξεκίνησα κι ένα marketing-related course, έτσι που καύλα (όξα κάβλα;), όι ότι το χρειάζουμαι για κάτι, και θα δούμε πώς θα πάει κι εκείνο.

Ανέλαβα και μια μετάφραση και την τελείωσα και περιμένω να πληρωθώ κι από εκεί- ήταν ωραία δουλειά, ευχάριστη, και χάρηκα γιατί έβγαλα καλό αποτέλεσμα όντως.

Έφτιαξα/διόρθωσα και 3-4 μενταγιόν με κάτι υλικά που είχα και τα βρήκα τώρα που κάθισα να συγυρίσω τα υλικά μου και τα εργαλεία μου- πολύ απλά πράγματα, αλλά νομίζω θα τα φορέσω, και χαίρομαι μόνη μου.

Το πρότζεκτ που θέλω να φέρω σε πέρας πρώτα είναι να βάλω σε χρονολογική σειρά τις φωτογραφίες μου. Χρειάζεται συλλογική προσπάθεια γιατί εγώ δεν έχω ιδέα από ηλικίες, κι αν δεν καθίσει η μάνα μου να με βοηθήσει, δεν βγαίνουμε, παιδιά. Πήρα και 10 αλμπούμ ίδια, όμορφα, διακριτικά (μαύρα, σαν τη ψυσhή μου) να κάμω τη δουλειά μου.

Θέλω να κάμω κι άλλα πράματα, αλλά εν είμαι άτομο motivated που φυσικού μου, και δεν τραβώ. Πρέπει να κάμνω ίσως παρέα με πλάσματα που εν active πέρκει με κάμνουν να νιώθω άσhημα και υιοθετήσω/ασπαστώ τούτο το χαρακτηριστικό κι εγώ.
Φυσικά εν βοηθά που κοιμούμαι η ώρα 3, 4, 5 το πρωί, και ξυπνώ μεσημέρκα 10, 11, 12 η ώρα.
Τέσπα, είπα ότι θα αρχίσω να κάμνω και κανένα καινούργιο φαΐ σπίτι, μιας κι έχω 1-2 βιβλία με ωραίες συνταγές που θέλω να δοκιμάσω, και εν θέλει παραπάνω ψάξιμο το πράμα.

Σκέφτουμαι να γραφτώ τζαι σε κανένα επιμορφωτικό, αλλά δεν ξέρω τι... Να ξεσκονίσω τα Ισπανικά μου; Σε τι τάξη να γραφτώ; Να κάμω κάτι άκυρο; Κάτι κριέιτιβ; Να πάω 2η τάξη φωτογραφία;

Νομίζω εν αρχή νέας σχολικής χρονιάς και έπιασε με το εκκαθαριτικό μου, και το resolution setting mode μου. Να σιωπήσω και κανεί. Άτε πάω να κάμω δουλειά, ως πάρακατω.

Εσείς, ήντα νέα;


PS Απλά αρέσκει μου, άσχετο με το θέμα μας. Κλάσικ μι, ασχετότητες.

Καλοκαιρινές διακοπές και άλλες ιστορίες (για αγρίους)

Πήγα διακοπές σε ένα χωριό της Πάφου, κι έμεινα σε ένα σπίτι της οικογένειας. Το σπίτι (και το χωριό λίγο πολύ) βρίσκεται στο τέλος του  κόσμου. Οδός χωράφια αριθμός αγκάθια. Αν δεις κάτω από 4 κατσαρίδες κάθε βράδυ, κάτι πάει λάθος. Γείτονες υπάρχουν, αλλά είναι οι λάθος γείτονες και στο λάθος τόπο. Και θα εξηγηθώ.
Το σπίτι είχε τόσα χρόνια μια όμορφη, απροσκοπτη θέα στη θάλασσα. Και ξαφνικά ο ένας γείτονας αποφάσισε να χτίσει έναν κουλλέ πάνω που το σπίτι του, μιαν κάμαρη, ίσα για να κόβει τη θέα.
Το κατάπιαμε.
Οι άλλοι γείτονες είναι αυτό που οι υπόλοιποι Κυπράιοι λέμε "σκουλλοπάφιτοι". Χώρκατοι, λογική που την γυρεύκεις στα έγκατα της γης. Δεν ξέρουν τι εστί τηλέφωνο, φκαίνουν και φωνάζουν όλη μέρα ο ένας του άλλου στα γύρω σπίτια, και συνομιλούν έτσι σκέδιο. Συμβιβαζόμαστε γιατί η συγκεκριμένη γειτόνισσα ποτίζει τους κήπους, βοηθά καμιά φορά που οι πτήσεις αναχώρησης είναι πρωινές και μπορεί να μείνουν ρούχα απλωμένα και να θέλουν μάζεμα, και αφού είναι όλη μέρα μες στες αυλάδες, το μάτι της παίζει, όποως και το αυτί της, ξέρουμε ότι "προσέχει" και το σπίτι.
Πάω λοιπόν εκεί, και τα τελευταία χρόνια παίρνω και το αυτοκίνητο του σπιτιού και αλωνίζω τον Ακάμα και κάμνω την όμορφη με το διπλοκάμπινο.
Πήγα που λέτε για καμιά 10ρια μέρες, και το τελευταίο βράδυ έβρασε το αυτοκίνητό μου, και δεν έβρισκα γιατί άρα έπρεπε να πάει με φορτηγό στη Λευκωσία, κι εγώ γύρισα με το διπλοκάμπινο. Κάποια στιγμή έπρεπε να επιστρέψω το αυτοκίνητο στην Πάφο όπως, οπότε κάποια πράγματα τα άφησα μες στο σπίτι (φαγητά, σεντόνια, σαμπουάν, τέτοια). Γυρνάω νια εβδομάδα μετά και βρίσκω το ψυγείο σβηστό και άδειο, και τα φαγητά που είχα εκτός ψυγείου να λείπουν. Επί 3 μέρες θυμόμουν πράγματα που είχα και τα έκλεψε η γειτόνισσα: 2 σακούλια κριθαράκι, μισό σακούλι μακαρόνια, βρώμη με κανέλα και σταφίδες, μύλο πιπεριού, κύμινο, κολοκυθόσπορο-ηλιόσπορο-κράνμπερις, σιρόπι για ροφήματα, μαρμελάδα, κονσέρβα με κόκκινα φασόλια, 3 μπουκάλια νερό, και ένα μεγάλο μπουκάλι σφραγισμένο που μπαίνει στο ψυγειάκι του νερού, χυμό, φυστικοβούτυρο, μπιφτέκια κοτόπουλο, μπιφτέκια λαχανικών, μπιφτέκια σπανάκι, κατεψυγμένες φράουλες, τυρί, βούτυρο, αναψυκτικά, tonic water, γάλα καρύδας με φράουλα.
Ερώτησα την κιόλας, και η απάντηση ήταν "είχες κάτι κρομμύκια κι ελύασιν, εβρωμήασιν". Ερώτησα την για τα υπόλοιπα: "Ε, πορεί να'ν τα μωρά μάνα μου ξέρω τζι εγιώνι νάμπον τούτα που μου λαλείς;".
Εντωμεταξύ σαν να μην έφτανε αυτό, άφησαν εκτός ψυγείου ΜΙΣΟ λεμόνι, ένα ανοιγμένο κουτί γάλα σόγιας, και ένα βαζάκι με λεμόνι και  μουστάρδα. Και βρώμησαν. Αυτά είναι οκ όμως, αφού πήραν τα κρεμμύδια (και ΟΛΑ τα άλλα).
Θέλω να σημειώσεις ότι το σπίτι ΕΧΕΙ κι άλλα πράγματα μέσα. Μπαχαρικά έχει. Δεν πήραν αυτά, πήραν μόνο τα δικά μου, που ήταν μέσα σε ένα κουτί, σε μια γωνιά της κουζίνας. Τα υπόλοιπα ανέγγιχτα. Και επειδή δεν ήταν ικανοποιημένοι με τα φαγητά μου, πήραν ΚΑΙ τα καλαμάκια μου (τα λεπτά, τα χοντρά για τα σμούδις τα άφησαν), ΚΑΙ τα κωλόχαρτα.
Η απάντησή τς σε όλα ήταν να μου δώσει 2 μπουκάλια νερό (μου είπε μόνη της ότι πήρε 3), και 20ευρώ στο χέρι (τα οποία θα πάρει πίσω- λες και όλα αυτά έκαναν 20ευρώ). Επίσης έκαμε μου παρατήρηση ότι δεν της είπα ότι θα γυρίσω, και ότι φεύγοντας έκλεισα το νερό που είχε ανοίξει να μας ποτίσει. Μετά αποφάσισε ότι δεν θα ξαναμπεί στο σπίτι (σημείωσε το σπίτι ΔΕΝ είναι δικό μου για να της πω τέτοιο πράμα).
Το επίσης γελοίο της υπόθεσης είναι ότι άφησε ΜΟΝΟ ότι δεν ήξερε τι είναι (κινόα και chia seeds) και τα μισά (βρώμη και σπόρια) τα τάισε στις κότες και στους παπαγάλους της- and i'm not even joking!!!
Τέσπα, 50ευρά χασουρα τώρα (μην πω και παραπάνω) μες στις ανεργίες και τις φτώχιες μας, αλλά δεν θα κλαίμε, απλά έμαθα το μάθημά μου και ΠΟΤΕ ξανά δεν αφήνω ούτε ψίχουλο στην χωρκάτα. Και άργησα μάλλον, αλλά θα το πω, πρώτη φορά στη ζωή μου: που να μεν τα σhέζει!

Moonlight

Σκόρπιες σκέψεις προσπαθώντας να καταλάβω τον εαυτό μου. Δεν καταλήγω κάπου οπότε μην περιμένεις συμπέρασμα. Απλά αφού τα γράφω, είπα να ποστάρω κανένα.Mo

Δεν ήμουν ποτέ παιδί, νέα ή κοπέλα που επηρεάζεται εύκολα. Πάντα είχα το δικό μου δρόμο και έκαμνα τις δικές μου επιλογές, και άφηνα μόνο τον εαυτό μου να με επηρεάζει.
Δεν με έκοφτε να ανήκω στην κουλ παρέα, δεν με έκοφτε να φορώ τα κουλ ρούχα, δεν με έκοφτε να τρώω φασόλια αντί μακ ντόναλντς, δεν με έκοφτε να ακολουθώ τες κουλ μόδες. Για μένα ήμουν κουλ που εκάθουμουν μόνη μου και έπιανα επαίνουν ως "βιβλιοφάγος" της τάξης και υπευθυνη για τη δανειστική βιβλιοθήκη της τάξης, που ετράβησα τα μαλλιά ούλλης της τάξης επειδή η δασκάλα εν εθύμωσε κάποιου που ειρωνεύτηκε χωρίς καν να έχει point, που έκαμα μια φίλη επιμένωντας να της κάμνω κήρυγμα να μεν παίζει μες στο μάθημα με τες πέννες και τα σβηστηρκα της, που εφορούσα φούστες τον καιρό του jean pants uprising. Τα φασόλια ήταν κουλ (ειδικά άμα τα τρώεις με το κρεμμύδι για κουτάλι και δαγκώνεις το κομμάτι που χρησιμοποιείς μαζί με τη μπουκιά σου), και ενώ η μόδες πρόσταζαν χαμηλόμεσα φορούσα ψηλόμεσα, ενώ τα μαγαζιά ήταν γεμάτα neon ήμουν γκοθού, ενώ τα νέα μαγαζιά τότε πουλούσαν καμπάνα παντελόνια φορούσα φαρδιά σαν ράπερ στα '00, κι ενώ τα κορίτσια φοράνε στενά φορέματα φοράω παντελόνες. Τα παραδείγματα εν πολλά και ξεκινούν από χαρακτηριστικά σωματικά, μέχρι σημεία του χαρακτήρα, μέχρι συνήθειες.
Ποτέ δεν κατάλαβα την ανάγκη του κόσμου να εκφράζεται με τον ίδιο τρόπο που εκφράζονται οι άλλοι, αν και ήθελα να έχω φίλους και να ανήκω σε σύνολα. Απλά δεν θεωρούσα ότι είναι φυσιολογικό να έχω την "έγκριση" των άλλων μέσω των ρούχων μου, ή των συνηθειών μου.
Σήμερα το βρίσκω φρικτό που τα κορίτσια κυκλοφορούν σε παρέες ντυμένες ίδιες: από το παπούτσι από τα κόρσο, μέχρι το σορτσάκι και το cropped t-shirt από το στραντιβάριους, μέχρι το cheap-ικο κολιέ, και το μαλλί, το κραγιόν, το eye-liner. Είτε είναι κοντές, ψηλές, σκίνι ή χοντρούλες, όλες ίδιες.
Αν δεν το κατάλαβες είμαι λίγο αυστηρή με τον εαυτό μου. Και είμαι αυστηρή και με τους υπόλοιπους.
Είναι βασανιστικό να πρέπει να κάνω κάτι που μου έρχεται από φυσικού μου, απλά και μόνο γιατί ο άλλος δεν μπορεί να σκεφτεί τα "αυτονόητα". Επειδή τελικά τα "αυτονόητα" δεν υπάρχουν. Κάμνω το βήμα, τη θυσία να πάω στο 50%, και περιμένω ότι ο άλλος θα πάει στο 50% με τη μαλακία που τον δέρνει, και θα τα βρούμε. Αλλά δεν υπάρχει περιπτωση να πάω στο 100% και να χαριεντίζομαι κιόλας.
Κι αν πω προτιμώ να μην είναι φίλος μου κάποιος, τελείωσε. Το προτιμώ. Όσο κι αν πονάει, όσο κι αν είναι δύσκολο, δεν χρειάζομαι κάποιον που θα πρέπει να βγαίνω εκτός εαυτού για να "βρίσκομαι" μαζί του. Δεν χρειάζομαι κάποιον που δεν κάνει αυτά που θεωρώ ότι θα έπρεπε, προεκειμένου να δείξει ότι τον νοιάζει. Και δεν μιλώ για πράγματα που δεν λέω. Ότι γίνομαι εγώ θυσία, χαλί να με πατήσουν, και δεν λέω τίποτε κι έχω την απαίτηση να το κάνουν κι οι άλλοι. Όχι! Μιλώ για πράγαμτα που φαίνονται, φανερά, στα οποία θεωρούσα ότι ο κάθε άνθρωπος, ο κάθε φίλος, θα αντιδρούσε με κάποιο τρόπο. Ε, άμα ρε φίλε δεν αντιδράς, τι να κάθομαι εκεί;
Μου είπαν να γίνω πιο ευέλικτη. Για μένα είμαι ευέλικτη. Κάνω πράγματα που δεν θα έκανα αν ήμουν τόσο αυστηρή όπως είμαι κατά βάθος. Μην μου ζητάς να γίνω παραπάνω, ενώ εσύ δεν γίνεσαι λίγο πιο αυστηρός.

PS. Χτες μια κοπέλα με είπε μισάνθρωπο. Και μετά προσπάθησε να το δικαιολογήσει λέγοντας ότι "εγώ είμαι ο χειρότερος μισάνθρωπος". Και λίγο αργότερα μου είπε ότι δεν μπορεί χωρίς ανθρώπους, θέλει όλη μέρα να είναι με κόσμο, να μιλάει, ότι είναι κοινωνικό άτομο. Και νόμιζε ότι με αυτά που έλεγε, με χειραγωγούσε. Δεν την είπα παλαβή.

PS2. Το τραγούδι κόντρα σε όσα λέω, αλλά μου ήρθε με τις λέξεις που χρησιμοποιούσα ή με τις σκέψεις που κυλούσαν, και το υπεραγαπώ.

Bedroom Project

Επέρασα μια περίεργη περίοδο με πολλά τρεχάματα και υποχρεώσεις τα σαββατοκύριακα, και ασθένειες στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον και προσωπικές... Και εμείναν πίσω πολλές δουλειές. Δεν λέω ότι φταίει μόνο τούτο, φταίει και η αναβλητικότητά μου.

Πρέπει για παράδειγμα, να οργανώσω την ανακαίνιση του δωματίου. Αν κάμω μια δημόσια λίστα έννα κάμω άραγε τις δουλειές μου;

Και ξεκινούμε:
1. ξεκαθάρισμα χειμερινών/καλοκαιρινών (ανακύκλωση, δωρεά), πλύσιμο, συγύρισμα σε κουτιά και να ανέβουν στον αποθηκευτικό χώρο.
2. καθάρισμα-συγύρισμα ντουλαπιών με τα καλοκαιρινά ρούχα
3. Άδειασμα ραφιών/γραφείου/κομοδίνων σε κιβώτια
4. Μέτρημα γραφείου & ανάρτηση αγγελιών για πώληση/δωρεά (αν ξέρετε σάιτ ή pages που ασχολούνται με τέτοια, πείτε μου!)
5. Κάλυψη επιφανειών με nylon (να δω αν έχουμε στο σπίτι/να αγοράσω)
6. Να δω τι υλικά χρειάζονται για επιδιορθώσεις και βάψιμο και να τα αγοράσω
7. Συνεννόηση με τον μάστορα πότε μπορεί να κάνει τη δουλειά

Το πρώτο βήμα τούτα ούλλα. Και μετά ακόμα έχουμε μέχρι την επανασυναρμολόγηση...

Ντραφτ

Let's pretend I'm not going through the worst days in my life in the past 3 years or so... Let's talk about something else.

Τα ντραφτς ξεκίνησαν ως σημειώσεις για ποστς. Να μην ξεχάσω να γράψω κάτι. Μετά έγιναν σημειώσεις για ποστ που δεν έγιναν ποτέ, είτε γιατί έτυχε κάτι άλλο, είτε γιατί για κάποιο λόγο δεν μου φαινόταν πλέον σημαντικό να γράψω για το συγκεκριμένο θέμα, είτε γιατί μίλησα για το θέμα σε κάποιον και πλέον δεν χρειαζόταν να γράψω γι'αυτό.
Κι εκεί είναι και ο λόγος που γράφω εγώ. Δεν γράφω για να ενημερώνω κάποιον για κάτι. Δεν γράφω για να προβληματίσω κάποιον για κάτι. Δεν γράφω για να διασκεδάσω κάποιον. Γράφω γιατί με βοηθά να γράφω, και ενίοτε να παίρνω απαντήσεις.
Έτσι, σιγά σιγά ξεκινήσα να γράφω μες στα νεύρα και δεν δημοσίευα γιατί ήξερα ότι δεν βγάζουν νόημα αυτά που γράφω, γιατί μακρηγορούσα, γιατί εξέθετα κάποιον, γιατί δεν "έκανε" να δημοσιεύσω-όπως αντιλαμβανόμουν ενώ έγραφα. Τελικά όμως βοηθούσε και μόνο το γράψιμο. Έκανε διαφορά.

Μετά είναι και τα κείμενα που έγραψα αλλά επειδή ήξερα ότι θέλουν editing, δεν δημοσίευσα ποτέ. Επειδή γράφω περισσότερο "εν βρασμώ" παρά προσχεδιασμένα, δεν μπορώ να ανεχτώ το editing στον εαυτό μου. Ούτε για ορθογραφικά, ούτε για στίξη, ούτε για συνοχή. Αν το διαβάσει κάποιος και μου υποδείξει λάθος, θα το διορθώσω, αλλά μέχρι εκεί. Να κάτσω να το ξαναδιαβάσω δεν υπάρχει περίπτωση. Ντρέπομαι, μαζεύομαι, καταλαβαίνω ότι "δεν κάμνω" για έτσι πράματα, και πάλι δεν δημοσιεύω.

Από τότε έχω μαζέψει πολλά, πάρα πολλά ντραφτς. Το μπλογκ είναι για τα ποστς. Τα ντραφτς είναι για τα ντραφτς. όπως είναι και το σημειωματάριο. Το οποίο έχω αφήσει τελευταία, τόσο πολύ που το είχα ξεχάσει, και χρειάστηκα να μου κάνει δώρο μια φίλη ένα, με σκοπό να γράφω μέσα, για να το θυμηθώ. Και κάποια στιγμή θα το ξαναρχίσω. Προς το παρόν θέλω να σβήνω χωρίς να πρέπει να διαβάσω. Και να γράψω χωρίς να ξεφυλλίσω τα προηγούμενα. Και το ντράφτινγκ βοηθά.

ΥΓ. Έπρεπε να δω τη λίστα με τα ποστς για να προσέξω τους τίτλους, αλλά εν πειράζει, έννε;