You have reached the end of the week (2 &3)

Συμπλόγκερς, χρόνια μας πολλά!
Αθέτησα την υπόσχεση μου για εβδομαδιαία ποστς αλλά εν αθέτησα την υπόσχεση στον εαυτό μου να βλέπω τα όμορφα πράματα που συμβαίνουν στη ζωή μου.
Την περασμένη εβδομάδα εχαροποιούσε με το 21. Το 21 σαν ημερομηνία. Ήταν την Παρασκευή που θα πετούσα για Θεσσαλονίκη για να δω την αδερφή μου και το καλαμαράκι μου, που υπεραγαπώ και μου έλειψαν πολύ. Δεν πέρασα τη βδομάδα να περιμένω απλά πότε θα έρθει η Παρασκευή, είχα γεμάτη βδομάδα στη δουλειά, και όμορφη. Το ίδιο και στο σπίτι. Δεν πρόλαβα να κάνω πολλά και ήταν ήδη Παρασκευή.
Αυτή τη βδομάδα η αγαπημένη μου στιγμή ήταν τα Χριστούγεννα στο σπίτι που έμενα με το καλαμαράκι στο Βόλο. Πρώτη φορά πέρασα Χριστούγεννα εκτός οικογένειας, αλλά ένοιωθα εξίσου όμορφα παρέα με το καλαμαράκι, χαμογελούσα συνέχεια, και ένοιωθα Χριστούγεννα μέσα μου.
Εντάξει, ήταν πολλές οι στιγμές χαράς αυτές τις μέρες που έλειπα, αλλά τα πιο συγκεκριμένα ήταν τούτα.

Ελπίζω να περάσαμε όλοι όμορφα Χριστούγεννα, να ξεκουραστήκαμε έστω και λίγο, να βγήκαμε από τη ρουτίνα μας, και να έχουμε όμορφα σχέδια για την παραμονή Πρωτοχρονιάς και την αλλαγή της χρονιάς.

Εύχομαι να μας μπει καλά το 13 γιατί το 12 δεν ήταν ό,τι καλύτερο για τους περισσότερους, και να έχουμε ένα λόγο όλοι να χαμογελούμε κάθε μέρα.

You have reached the end of the week (1)

Πλησιάζουν Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιές κλπ. Και όπως κάθε κυπριακό σπίτι που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να γεμώσουμε τους τόπους γλυκά.
Αγαπώ να κάμνω σοκολατάκια επειδή αγαπώ να τρώω τα σοκολατάκια που κάμνω.
Έννεν για ούλλα τα γούστα, αλλά τζίνους που εν του γούστου τους, αρέσκουν τους πολλά.
Είχα μοιραστεί παλιότερα συνταγούδες, και σας τις θυμίζω.

Σοκολατένιες πορτοκαλόφλουδες. (Πρέπει να ανανεωθεί τούτο με φωτογραφίες της τρίτης φοράς που τα κάμνω, τζαι πετυχαίνουν παραπάνω, αλλά τέσπα)

Σοκολατάκια με ινδοκάρυδο. Πόμπα λαλώ σας.

Οι φωτογραφίες είναι εντελώς πρόχειρες και ούτως ή άλλως δεν θα δείτε πιο καλές γιατί θα φαγωθούν πριν το σκεφτώ.

Για να δούμε...

Σήμερα εν Παρασκευή, που σημαίνει ότι τελειώνει η εργασιμη βδομάδα για μένα. Σηνήθως μάλιστα εν η μισή μου μέρα, αφού εν η μέρα που πιάνω το απογευματινό μου οφ.

Το πρόβλημα μου είναι ότι ενώ έχω όμορφες στιγμές μες στη βδομάδα, αναδρομικά (τούτο εν το in retrospect στα ελληνικά;) νοιώθω ότι εν τες ευχαριστήθηκα, εν τους έδωσα τη σημασία που θα έπρεπε για να τις ευχαριστηθώ.

Έτσι αποφάσισα ότι κάθε Παρασκευή ή κάθε Σάββατο (yet to be decided), θα έχω να μοιραστώ κάτι όμορφο που τη βδομάδα που πέρασε.

Δεν ξέρω αν θα δουλέψει, αλλά έννα προσπαθήσω. Στηρίζουμαι στο ότι θα ψάχνω για το ΤΙ μπορεί να είναι τούτο το πράμα που θα μοιραστώ δαμέ, τζαι για να βρω το ένα, θα παρατηρώ τα πάντα που ζω.

Εν θα περιμένετε να εν κάτι μα γλύφει σε (magnificent) τούτα τα πράματα, μιλώ για οτιδήποτε που τη δεδομένη στιγμή χαίρουμαι που το έχω/ζω/τρώω/βλέπω/ακούω.

Για να δούμε τι θα δούμε...