εδώ και καιρό σκέφτουμαι τι θα ελάλεν ένας ψυχολόγος αν του ελαλούσα ό,τι μου εκατέβενε.
Εν κάμνω σκέψεις βαθειές, εν φιλοσοφώ πράματα, εν είμαι καταθλιπτική (νομίζω)....
Απλά έχω (νομίζω) έμμονες ιδέες.
Ως τωρά είχα συνειδητοποιήσει ότι άμα πάω να ψουμνίσω ρούχα κλπ, τζαι δω κάτι τζαι αρέσει μου, αλλά δεν το πιάσω για κάποιο λόγο, γίνεται μου έμμονη ιδέα. Αν το δοκιμάσω τζαι δεν μου κάμνει ή απλά δεν μου αρέσει πάνω μου είμαστε εντάξει. Αν απλά εν το πιάσω, σκέφτουμαι το για το υπόλοιπο της ημέρας, τζαι προσπαθώ να μεν πω τίποτε σε κανένα...τζαι την νύχτα που ππέφτω να τζοιμηθώ, σκέφτουμαι το τζαι κάμνω σχεσιο πότε θα μπορέσω να πάω να το αγοράσω, τζαι τι θα κλαμω αν δεν το βρίσκω την επόμενη φορά, κλπ... Τζαι μετά τζοιμούμαι για να το ονειρευτώ. Ότι το δοιμάζω, ότι το αγοράζω, ότι το φορώ τζαι κυκλοφορώ, ότι το συνδυάζω με τα υπόλοιπα πράματα που έχω...
Ποττέ εν πάω πίσω να το πιάσω. Μια φορά το έκαμα μόνο, για μια μαύρη δερμάτινη φούστα μίνι, και δεν το μετανοιώνω... Αλλά αντί να το δω κάθε φορά ότι ούτε η ίδια δεν ακούω τον εαυτό μου τζαι να υποκύψω στις σκέψεις μου, τζαι να πω κανεί, κάμνω το ξανά τζαι ξανά...
Προχτές, εσυνηδητοποίησα ότι πλέον, τούτο το πράμα παθαίνω το τζαι με το φαί. Άμα είμαι με κάποιον που πεινά τζαι θέλει να πάει να φάει, εν μπορώ να μεν φάω τζι εγώ. Άμα πάω σε ένα τόπο που μου αρέσκει πολλά ένα συγκεκριμένο φαί που κάμνουν ή γλυκό, εν μπορώ να μεν το παραγγείλω.
Κάθε φορά λαλώ κανεί, κάθε φορά λαλώ έφαα πολλά, εν έπρεπε να φάω έτσι, εν εχρειάζετουν να παραγγείλω.... τζαι κάθε φορά δεν αντέχω, τζαι παραγγέλλω. Αν δεν το κάμω, πάω σπίτι μου τζαι τρώω ότι έβρω μπροστά μου, τζαι θορώ το τη νύχτα όνειρο, τζαι φαντασιώνουμαι την επόμενη φορά που θα πάω να φάω το συγκεκριμένο πράμα...
Είμαι άρρωστη γιατρέ; Όι τίποτε άλλο, πρέπει να κάμω δίαιτα γιατί παντρέυκεται ο ξάδερφος του χρόνου (ο οποίος πιστέυκω ξέρει ποιά είμαι, θκιεβάζει το μπλογκ κλπ...χμμμ, χμμμ...) τζαι δεν γίνεται να γίνει τούτο το πράμα αν συνεχιστεί η κατάσταση τούτη με το φαί...
Εν κάμνω σκέψεις βαθειές, εν φιλοσοφώ πράματα, εν είμαι καταθλιπτική (νομίζω)....
Απλά έχω (νομίζω) έμμονες ιδέες.
Ως τωρά είχα συνειδητοποιήσει ότι άμα πάω να ψουμνίσω ρούχα κλπ, τζαι δω κάτι τζαι αρέσει μου, αλλά δεν το πιάσω για κάποιο λόγο, γίνεται μου έμμονη ιδέα. Αν το δοκιμάσω τζαι δεν μου κάμνει ή απλά δεν μου αρέσει πάνω μου είμαστε εντάξει. Αν απλά εν το πιάσω, σκέφτουμαι το για το υπόλοιπο της ημέρας, τζαι προσπαθώ να μεν πω τίποτε σε κανένα...τζαι την νύχτα που ππέφτω να τζοιμηθώ, σκέφτουμαι το τζαι κάμνω σχεσιο πότε θα μπορέσω να πάω να το αγοράσω, τζαι τι θα κλαμω αν δεν το βρίσκω την επόμενη φορά, κλπ... Τζαι μετά τζοιμούμαι για να το ονειρευτώ. Ότι το δοιμάζω, ότι το αγοράζω, ότι το φορώ τζαι κυκλοφορώ, ότι το συνδυάζω με τα υπόλοιπα πράματα που έχω...
Ποττέ εν πάω πίσω να το πιάσω. Μια φορά το έκαμα μόνο, για μια μαύρη δερμάτινη φούστα μίνι, και δεν το μετανοιώνω... Αλλά αντί να το δω κάθε φορά ότι ούτε η ίδια δεν ακούω τον εαυτό μου τζαι να υποκύψω στις σκέψεις μου, τζαι να πω κανεί, κάμνω το ξανά τζαι ξανά...
Προχτές, εσυνηδητοποίησα ότι πλέον, τούτο το πράμα παθαίνω το τζαι με το φαί. Άμα είμαι με κάποιον που πεινά τζαι θέλει να πάει να φάει, εν μπορώ να μεν φάω τζι εγώ. Άμα πάω σε ένα τόπο που μου αρέσκει πολλά ένα συγκεκριμένο φαί που κάμνουν ή γλυκό, εν μπορώ να μεν το παραγγείλω.
Κάθε φορά λαλώ κανεί, κάθε φορά λαλώ έφαα πολλά, εν έπρεπε να φάω έτσι, εν εχρειάζετουν να παραγγείλω.... τζαι κάθε φορά δεν αντέχω, τζαι παραγγέλλω. Αν δεν το κάμω, πάω σπίτι μου τζαι τρώω ότι έβρω μπροστά μου, τζαι θορώ το τη νύχτα όνειρο, τζαι φαντασιώνουμαι την επόμενη φορά που θα πάω να φάω το συγκεκριμένο πράμα...
Είμαι άρρωστη γιατρέ; Όι τίποτε άλλο, πρέπει να κάμω δίαιτα γιατί παντρέυκεται ο ξάδερφος του χρόνου (ο οποίος πιστέυκω ξέρει ποιά είμαι, θκιεβάζει το μπλογκ κλπ...χμμμ, χμμμ...) τζαι δεν γίνεται να γίνει τούτο το πράμα αν συνεχιστεί η κατάσταση τούτη με το φαί...
