Θυμός

Εσυνέβη μου κάτι που αν όχι όλοι, οι παραπάνω άνθρωποι το περνούν σε κάποια φάση. Ίσως να μου έλειπε κάτι αν δεν το περνούσα τούτο. Τζαι ίσως αν δεν το ζούσα να μεν εμπορούσα να καταλάβω μια κατάσταση που κάποια στιγμή θα περνούσαν/περάσουν οι αγαπημένοι μου.
Εν μια εμπειρία. Τζαι εν γίνεται να "πενθώ" άλλο εγώ. Εν μου αξίζει να είμαι έτσι.
Και επερνούσα μια φάση άρνησης για μερικές μέρες, ίσως διαπραγμάτευσης, τζαι κατάθλιψης αργότερα.

Ενόμιζα ότι ήταν χωρίς ουσιαστικό λόγο που έγινε ό,τι έγινε.

Τελικά έννα πω ότι ο λόγος ήταν μια χαρά ουσιαστικός. Με όνομα και επίθετο.

Τζαι κάπως έτσι περνούμε στο θυμό, την οργή.

Τζαι θυμούμαι τα στάδια που περνούμε για να ξεπεράσουμε ένα χαμό, μια απώλεια.  Τα στάδια του πένθους.

Αρνηση
Θυμος
Διαπραγματευση
Καταθλιψη
Αποδοχη

Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, αλλά όλα απαραίτητα για να βιώσουμε αυτό που μας συνέβη και να το ξεπεράσουμε.

Εν θέλω να έρτει ξανά η κατάθλιψη, φοούμαι το γιατί όταν ένοιωθα ότι μου έρκεται, εσυμβαίναν, ή εκανόνιζα να συμβούν άλλα πράματα, τζαι να το αναβάλλω.
Παρτάκια, σχέδια, παρέες, ποτά, χορός, μουσική, βλακείες.
Θυμούμαι την πρώτη νύχτα που ήμουν πραγματικά πολλά χάλια τζαι είχα κόσμο τζι εμίλησα. Αμέσως. Φίλους τζαι οικογένεια.
Την επόμενη νύχτα να πίνουμε (κλασικά πλέον) τα gin μας και να μεν είμαι πολλά σίγουρη τι έγινε.
Τζαι μια νύχτα, αρκετά αργότερα, μετά που καιρό, επήρα απόφασση ότι έννα κάτσω σπίτι, μόνη μου στο μπαλκόνι, να διαβάσω τα ποιήματα μου, να κλάψω με την ησυχία μου, να πιώ το κρασούδι μου έτσι ήσυχα κι ωραία, τζαι πάλε εβρέθηκε ένα πετούμενο να έρτει να κάτσουμε λίο. Τζαι πάλε εν τα σκέφτηκα τα δικά μου.

Εν θέλω να μου έρτει τωρά, φοούμαι το. Εν θέλω να νοιώθω πάλε έτσι. Είμαι καλά τωρά που έχω νεύρο. Που έχω θυμό. Νοιώθω καλύτερα.

Ό,τι κι αν έρθει όμως, ελπίζω ότι θα είναι για καλό. Ότι μακροπρόθεσμα θα με βοηθήσει.

Υποσχέθηκα το όμως στον εαυτό μου.
Τζαι πιστεύκω το ότι αξίζουν μου καλά πράματα.
Τζαι έννα έρτουν όλα στην ώρα τους.

 

Εικόνα

Όλο και πιο συχνά κάνω μια συγκεκριμένη σκέψη, και βλέπω την εικόνα στο μαυλό μου.

Όταν μένω μόνη μου στο σπίτι, κάνει το μυαλό μου ένα εικονικό fast forward όπου μερικά δευτερόλεπτα μετά το παρόν γλυστράω και πέφτω με το κεφάλι πίσω, σπάει στο πάτωμα και με βλέπω πλέον από ψηλά μέσα σε μια λίμνη αίματος, άσπρη σχεδόν γκρίζα, αλλά ήρεμη, να κάμνω αντίθεση με το έντονο κόκκινο του αίματος στο μάρμαρο.

Και ο γάτος δίπλα να γλύφει το αίμα από το πάτωμα.

Διώχνω τη σκέψη γιατί θα παρανοήσω αν συνεχίσω να σκέφτομαι τέτοια, και συνεχίζω ό,τι κι αν κάνω εκείνη τη στιγμή.

Γιατρέ, τι λες; Είμαι καλά;

Ουδείς αναντικατάστατος;

Δεν μπορείς να επαναλάβεις τα πράματα που ζήσαμε μαζί. Δεν μπορείς να τα αντικαταστήσεις, όσο κι αν προσπαθήσεις.

Κι ό,τι άσχημο κι αν έγινε, θα θυμάσαι πάντα μόνο τα καλά μας

.

Η μουσική που με έβαλες να ακούσω, και με έκανες να νοιώθω να σε ερωτεύομαι όλο και πιο βαθιά που προσπαθούσες να με αποκοιμήσεις εκείνο το βράδυ, όσο λάιβ κι αν την ακούσεις, όσο κι αν ανατριχιάσεις δίπλα της, τίποτε δεν θα είναι τόσο κοντινό με όσα κάναμε μαζί, με όσα δώσαμε ο ένας στον άλλο.

Γιατί μπορεί να μου έδωσες μουσικές, σου έδωσα όμως ψυχή από τη δική μου. Και δεν θα μπορείς να δώσεις πάρακατω γιατί είναι δικιά μας. Όση μουσική κι αν δώσεις, όση ψυχή κι αν σου δώσουν, δεν θα πάρουν ποτέ τη θέση της δικής μου μέσα σου.

Το ξέρω πως έχω δίκαιο, γιατί γαμώ το ναι, δεν με αντικαθαστάς. Και ό,τι παρατηρώ με δικαιώνει.

Κι ας λένε πως ουδείς αναντικατάστατος.

Εγώ ξέρω.