Απ' τη μουσική και πιο πέρα.

Έτσι πολύ απλά και πεζά γιατί δεν είμαι σε φάση να κάνω κάτι dress up.

Περνάς μια φάση όπου ό,τι τραγούδι ακούσεις σου θυμίζει κάτι, σου μιλά: τη ζωή μαζί, την έξοδό σας, την παρέα που κάνατε, τα σχέδια, την εμπιστοσύνη, την εξάρτηση, τη ζωή παράλληλα, την προσμονή της συνάντησης, το ταξίδι, τις διακοπές, το χωρισμό, τη ζωή μετά, τη μοναξιά.
Περνάς και μια φάση όπου είσαι απλά θυμωμένος. Πονεμένος θυμωμένος, αλλά θυμωμένος.
Μια φάση που απλά βρίσκεις γελοία κάποια πράματα.
Και μετά συνειδητοποιείς ότι οδηγείς κι ακούς τραγούδια και τα τραγουδάς μόνος σου στο αμάξι. Τραγούδια που πια δεν σκέφτεσαι πώς αντιστοιχούν στο παρελθόν ή στο παρόν ή στο μέλλον που νόμιζες πως θα είχες. Και όχι απλά ακούς τραγούδια που δεν σε πονούν, αλλά είσαι ικανός να ακούεις να ακούσεις και τα δικά του τραγούδια, αυτά που μοιράστηκε μαζί σου, και να μην νιώθεις καμία διαφορά από τραγούδια που ακούς από αλλού.
Και λες για δες, είμαι καλά. Όχι σούπερ καλά, αλλά καλύτερα. Καλά.
Και θα γίνεις καλύτερα.
Βρίσκεις άλλα πράματα να σε πονάνε (γιατί τι είναι η ζωή σου χωρίς λίγο μαζοχισμό;). Αλλά βλέπεις τα θετικά κι εδώ, και ξέρεις ότι σου κάνει καλό.
Κάνεις πράγματα, πάς σε τόπους, εκτμάς την παρέα του εαυτού σου, περνάς καλά, γελάς όλο και πιο συχνά χωρίς να προσπαθείς. Νιώθεις να βρίσκεις τον τωρινό σου, δικό σου εαυτό μετά από 10 χρόνια περίπου. Εκτιμάς τους ανθρώπους γύρω σου για όσα είναι, για όσα έκαναν, για όσα κάνουν που σε βοηθούν. Είτε για τον εαυτό τους είτε για σένα, εσύ χαίρεσαι και εκτιμάς το αποτέλεσμα.
Είναι τόσο κλισέ, αλλά κάθε τέλος είναι και μια αρχή, πράγματι. Και θα προσπαθήσω να είναι όλα όσο πιο όμορφα και θετικά γίνεται σ'αυτή την αρχή.

(Χαρούμενο τραγουδάκι που πιθανόν να σας ξανάβαλα, γιατί δεν είμαι έτοιμη για άλλα ακόμα.)
)

Τα παράπονά σας και σε άλλη παραλία.

Προσπαθείς να κάμεις μια δουλειά. Εν φκαίνει όπως πρέπει. Θεωρείς ότι εν δικό σου λάθος.

Μιλάς με συνάδελφο με μεγαλύτερη εμπειρία. Λέει σου θα το δει.

Εν βρίσκει κάτι λάθος. Λαλεί μάλλον εν τεχνικό και μιλά με την εταιρεία που εν υπεύθυνη.

Η εταιρεία εν του διά λύση, ούτε του λέει ότι θα ψάξει τι πάει λάθος. Προτείνει "λύση" εις βάρος του χρόνου μου σαν επαγγελματίας.

Σκάζω και τη δοκιμάζω. Ούτε τζείνο δουλεύκει.

Μιλώ με την εταιρεία, η οποία θεωρεί ότι είμαι ηλίθια ενώ τους έχω αποδείξει επανελημμένα ότι δεν είμαι επιβεβαιώνει ότι δεν δουλεύει ούτε αυτή η λύση. Μου λένε ότι θα προωθήσουν το θέμα πιο πάνω για έλεγχο. 

Προφανώς πριν δεν ήταν αρκετά μεγάλο το πρόβλημα, τωρά που εχρειάστηκε να φαν κι εκείνοι λίγο χρόνο εν πρόβλημα.

Ζητώ λύση εντός της ημέρας. Εννοείται δεν.

Την άλλη μέρα πάλι δεν έχω λύση, και μου λεν να με βοηθήσουν. 

Πλέον η λύση που προτείνουν (και αναγκαστικά δέχομαι) εκτός του ότι είναι εις βάρος του χρόνου μου, έχει και οικονομικό κόστος για μένα.

Τους εξηγώ ότι δεν μπορεί να είναι λύση τούτο που προτείνουν μόνιμα, αλλά ότι πρέπει να είναι μεμονωμένο περιστατικό και ότι θα έπρεπε τέτοια προβλήματα να είχαν επιλυθεί κατά το beta testing του νέου συστήματος αυτού, και μετά να βγει στο κοινό.

Μου απαντούν επαγγελματικότατα "εντάξει Μούνλαϊτ, έλα να κάμνεις τη δουλειά μας". Που δεν είναι ΚΑΝ η δουλειά τους αυτή.

Φρόντισα να διευκρινίσω ότι δεν έχω παράπονο από τη ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ βοήθεια, αλλά ότι το όλο σύστημα έπρεπε να είναι καλύτερο και να μην έχουμε τέτοια προβλήματα. Και επιμέναν να ειρωνεύονται ότι πρέπει να πάω να κάμω τη δουλειά τους.

Εσύ θα επίστευκες ότι εκαταλάβαν το πρόβλημα σου και θα το μεταφέρουν πάρακατω;

Ούτε εγώ.

Έγραψα μια επιστολή στα κεντρικά τους γραφεία, και την επόμενη μέρα παίρνουν τηλέφωνο να ζητήσουν τα ρέστα από το αφεντικό και να ρωτήσουν εάν έχει ενημερωθεί ότι ο υπάλληλος του γραφείου έχει προβεί σε έγγραφο παράπονο.

Σόρυ;

Σόρυ;

Ναι.

Επειδή ζούμε στη χώρα όπου αν μιλήσεις εσύ ο υπάλληλος άσχημα σε πελάτη, και ο πελάτης πιάσει το μάστρο να παραπονεθεί για σένα, και ο μάστρος πει σου το, ΠΙΑΝΝΕΙΣ ΕΣΥ ΤΟΝ ΠΕΛΑΤΗ ΚΑΙ ΖΗΤΑΣ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΠΟΥ ΕΚΑΜΕ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΜΑΣΤΡΟΥ!!!!!!!

Μαλάκα μου ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ τούτο το πράμα!

Το αντιμετωπίζουμε και τούτο, απαντά το αφεντικό ότι έχει διαβάσει την επιστολή και ότι συμφωνεί με τα γραφόμενα και επεξηγεί (παρόλο που αυτό περιλαμβανόταν ΚΑΙ στην επιστολή) ότι δεν είναι παράπονο προς το άτομο που μας βοήθησε, αλλά παράπονο προς την εταιρεία το οποίο αισθανθήκαμε ότι δεν θα μεταφερόταν-όχι όπως θα έπρεπε τουλάχιστον.

Και μας απαντούν μαλακές με τη ρίγανη. Μαλακίες στο τετράγωνο. Μαλακίες στον κύβο. Αρλούμπες. Να τους λαλούμε τζείνους απ'ευθείας τα προβλήματά μας. Που τα ξαναείπαμε ΚΑΙ ΓΡΑΠΤΩΣ και δεν έγινε κάτι! Που δεν καταλάβουν ΚΑΝ ποιό είναι το πρόβλημα.

Τζαι μετά εν πρέπει να θέλω να σhίσω το μαγιό μου, να βάψω τα μαλλιά μου μεσh, κάτι τέλοσπαντων να φκάλω τα νεύρα μου.

Έτο κάτι τέτοιες ώρες εν που κάμνω τες σκέψεις τες τερατώδεις μου.

Επαγγελματίες λαλεί σου μετά.

Ναι, ποιός μιλά;

Ποιός είσαι;
Εγώ.
Ποιός είσαι όμως;
Είμαι εγώ.
Και ποιός είσαι εσύ;
Εγώ.

Όχι.
Είσαι αυτός που έγινες.