Λετσίο-δι άπντεητ

Λοιπόν παιδία μου.

Εγώ  έστειλα την επιστολή την Πέμπτη στο mail που είναι δημοσιευμένο στο site της εταιρείας.
είπα ότι θα δώσω προθεσμία μια εβδομάδα και εάν δεν έχω απάντηση, πρέπει κάτι να γίνει.

Το τι δεν το ξέρω. Θέλω τα φώτα σας.
Κάποιοι είπαν για εφημερίδες.
Πώς επικοινωνώ, τι στέλνω;
Πώς υπογράφω;
Πρέπει να φωτογραφήσω το κατάστημα, να δώσω όνομα κλπ, ή τίποτε απολύτως, απλά ότι έγινε τούτο το πράμα;

Δεν θέλω να κατηγορήσω την εταιρεία ή το συγκεκριμένο κατάστημα, αλλά από τη στιγμή που όπως έγραψα και στην επιστολή μου, την στέλνω για να διορθωθούν οι ίδιοι, γιατί στην εποχή που ζούμε και ο πελάτης ψάχνει για τη σωστή εξυπηρέτησή του, και υπάρχει πολύς ανταγωνισμος (ειδικά στη συγκεκριμένη περιοχή) και ο καταναλωτής δεν έχει κανένα λόγο να προτιμήσει το συγκεκριμένο μετά από 1-2 περιστατικά που θα διαδραματιστούν μπροστά στα μάτια του.

Να σας πω (αν δεν το είπα ήδη) ότι σχεδόν ΚΑΘΕ φορά που πάω στο συγκεκριμένο κατάστημα ΠΑΝΤΑ κάτι γίνεται που να χαλά την εικόνα....

Αυτά. Όποιος ξέρει, απαντά.

Θενξ γκάις!

Λετσιό

Εχτές επέρασα πεταχτή που το φούρνο της γειτονιάς μου. Ενόμιζα άλλαξε ιδιοκτησία, αλλά απλά έγινε απντέητ του λόγκο κλπ τους.

Επήα, έπιασα 2 γιαουρτάκια λάιτ, και δύο παγωτά λάιτ (είμαστε σε δίαιτα, μορ ον δατ, άλλη φορά), τζαι πάω να πληρώσω.

Όπως είμαι στο ταμείο τζαι περιμένω την κοπέλλα να "χτυπήσει" τα πράματα μου, έρκεται ένας κύριος, με ένα ψωμί...

Εννοώ εβάσταν το με τα χέρια του...

Τζαι εκούμπαν το πας στον πάγκο...

Ο οποίος πάγκος έννεν μόνο για τα προϊόντα, αλλά εν τζαι τζιαμέ που ξαπολά ο κόσμος τα λεφτά για να πληρώσει, κουμπά το μωρό τα χέρια του μετά που έπαιξε μες στα χώματα, ο κύριος Χ τα χέρια του μετά που επήε τουαλέττα τζαι εν επλύθηκε, κλπ.

(εντάξει, αφού έννα το γοράσει, πρόβλημα του πού το κουμπά το ψουμίν του)

Και σχολιάζει: εν έχει ποτζίνον που πιάννω συνήθως.

Απαντά η πωλήτρια: πκοιοόν εν μπου πκιάννεις συνήθως;

Και έρχεται να ολοκληρώσει ΚΑΙ με χειρονομία: ποτζίνο πο΄σhει πάνω τέθκοια-τσιμπουρά το ψωμί με τα δάχτυλα/νύχια του

Η πωλήτρια με σκοτώνει: μα έσhει ποτζίνο, τζιπάνω, πκιάς το!

Ήντα πράμα;
Ζω σε παράλληλο σύμπαν αλόπως.
Είπε του να το βάλει πίσω τζαι να πιάσει άλλον;
Η ίδια η πωλήτρια;
Εν έχει κάποιο νόμο για τούτο το πράμα;
Εν κατζία να χάσει τη δουλειά της;
Εν της αξίζει;

Επήεν ο παρέας, έβαλε το πίσω, έπιασεν το άλλο, έδωκεν του 2 γυρούς, τζαι αποφάσισεν ότι έννεν ούτε τούτο τζίνο που πιάννει, έβαλεν το πίσω, τζαι εξανάπιασεν το πρώτο.

Ώσπου να πάει και να έρτει, εν εσιώπησα. Έκαμα το σχόλιο μου ότι "έτσι γίνεται δηλαδή; ωραία! τζίζουμεν τα, τζαι αφήνουμεν τα τζαι πιάννουμεν ότι αποφασίσουμε στο τέλος; εχαθήκαν τα γάντια; οι συσκευασίες;"

Επερίμενα πολλά.

Επερίμενα ότι θα αντρέπετουν πηλέ μου η πωλήτρια τζαι θα εμίλαν.

ΌΧΙ. Τίποτε. Ενθάρυνεν τον τζιόλας.

Ξαναπάω; Εν ξαναπάω. Ούτε καν για συσκευασμένα.


Θεωρείτε σωστό να στείλω επιστολή στην εταιρεία ή όχι;
Νομίζετε ότι θα γίνει κάτι ή όχι;
Και αν γίνει κάτι, θα είναι κάτι δίκαιο και σωστό;

Τι νομίζετε;

Μαριάννα Έλληνα

Έχω καιρό να γράψω.
Δεν είναι ότι δεν είχα κάτι να πω.
Υπό κανονικές συνθήκες είχα, αλλά νοιώθω φιμωμένη μετά από κάποιες καταστάσεις.

Δεν πειράζει, θα συμμορφωθούμε, ή θα γίνουμε επώνυμοι κανονικότατα.

Αλλά μιας και δεν μπορώ να επεκταθώ, ας μπω στο ψητό.

Η φίλη μου η Μαριάννα. Μαριάννα Έλληνα, για να σας τη "συστήσω".
Η φίλη μου η Μαριάννα που λέτε, έφυγε μετά τις σπουδές της στην Αμερική, στο Σαν Φρανσίσκο (όπου ακόμα δεν αξιώθηκα να πάω) για να βρεθεί ένα βήμα πιο κοντά στο ποθητό μέλλον.

Επήε να γίνει διευθύνρια φωτογραφίας. Cinematographer, πώς το λες στα ελληνικά;

Έτυχε να μου δείξει κομμάτια στα οποία εδούλεψε, επλά είχα τα στο ριπίτ, τζαι εν ήταν καν τελειωμένα.
Έψαξα πρόσφατα σχετικά να βρω τι γίνεται, χωρίς να της μιλήσω, τι μπορώ να δω για εκείνην στο internet, και βρήκα κάποια πραγματάκια που θέλω να δείτε γιατί νοιώθω ότι αξίζουν τον κόπο!


Οδηγήθηκα που λέτε, στην ιστοσελίδα της, εδώ.
Εγώ όσο βλέπω τη δουλειά της, απλά σκέφτουμαι πόσο κρίμα είναι που για να δουλέψουν κάποιοι αθρώποι σε κάτι που τους περνά όντως, πρέπει να φύουν που την Κύπρο. Κάπου δίνουν αξία στες γνώσεις και στο μεράκι και στο ταλέντο τους...
Όχι εδώ...

Της μίλησα, και μου είπε ότι έχουν ξεκινήσει πρόσφατα σχετικά μια συνεργασία με το Hope for Children στην Κύπρο, για την καμπάνια Beat Bullying. Βρήκα και σχετική αναφορά εδώ.
 Έχει ήδη σχέδια να γυρίσει μικρά σποτάκια στην Αμερική, με διάφορους σκηνοθέτες σε Los Angeles, San Francisco, Νέα Υόρκη με σχετικό θέμα. Προσπαθεί σύντομα να έχουν κάποια σποτάκια τα οποία θα μεταδωθούν στην Κύπρο, αλλά και Αμερική, αλλά και οπουδήποτε μπορέσουν διαδυκτιακώς, προκειμένου να βοηθήσει στην αντιμετώπιση του προβλήματος και τους σκοπούς της εκστρατείας της Hope for Children.

Δεν μπορώ να διαλέξω κάτι συγκεκριμένο, να το ξεχωρίσω, από ότι έχω δει από τη δουλειά της, αλλά προς το παρόν, αν θα δεις μόνο ένα πράγμα, δες το πρώτο απόσπασμα (πάνω δεξιά) εδώ.
Πρόκειται για μια νέα δουλειά, μια ταινία μικρού μήκους, που γυρίστηκε με μια ελληνονορβηγίδα σκηνοθέτη, που πραγματεύεται το θέμα του θρησκευτικού φανατισμού. Σύμφωνα με την περιγρφή της, μια μάνα, που προσπαθεί με προσευχές να ξορκίσει κάθε κακό και παράξενο που συμβαίνει στο σπίτι της. Ονομάζεται sinners and saints, και ελπίζω να μπορέσω να το δω ολόκληρο σύντομα.

Δείτε ρε!!!!