Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Χαλουσινέισιονς

Ήταν εκείνη η γλυκιά στιγμή που πάει να σε πάρει ο ύπνος, που αφήνεσαι -ενσυνείδητα ακόμα- στην αγκαλιά του Μορφέα. Είναι υπέροχο, όταν είσαι άυπνος για τόσες μέρες, είναι σαν να σε τυλίγουν σε ένα λευκό σύνεφο και να σε χαΐδεύει ένα αεράκι απαλό καθώς πετάς στον ουρανό χωρίς αίσθηση του πού είσαι, πότε, τι υποχρεώσεις έχεις..

Ξάπλωνα στο αριστερό πλευρό- πράγμα περίεργο για τον ύπνο μου σε αυτό το κρεβάτι- και είχα το δεξί χέρι λίγο πιο μπροστά από το πρόσωπό μου, πιο πέρα από το μαξιλάρι. Κι ακουμπούσα κάτι που μου φάνηκε να 'ναι ζωντανό, να 'χει ανθρώπινη θερμοκρασία. Και μου φάνηκε ότι είχα κάποιον. 

Ξύπνησα. Δεν αφέθηκα, Είχα χαρεί. Και αμέσως συνειδητοποίησα ότι ήταν κάτι άψυχο που απλά είχε πάρει τη θερμοκρασία μου.

Κι έκλαψα μέχρι να κοιμηθώ.


Πυρετός.

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Aphantasia

Finally you find out that this is what's wrong with you.
And you know that parts of your brain will never light up.
-That certain parts will never be used.
And you feel lesser.
And depressed.




Some days are darker than others. 
Blame it on hormonal imbalances, funny weather, feeling cold, being tired, anything.

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Πρίν να κρίνεις...

Καλαμαράδες που περιπαίζουν τους Κυπραίους για τα διπλά σύμφωνα (κόκκινο, κόκκαλο) αλλά οι ίδιοι εκφέρουν λάθος τα μπ, γκ, ντ (όgος, παdού), ή για την εκφορά λέξεων όπως ήλιος (ήγιος, γυαγιά), αλλά οι ίδιοι εκφέρουν συνίζηση όπου δεν υπάρχει όπως στις λέξεις διάσταση (δγιάσταση) ή διαφέρει (δγιαφέρει).
Γελάμε δυνατά.