Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

It's been a long time...

Ντάξει ρε φίλε, εμείς πριν το ίντερνετ ήμασταν παιδιά, περνούσαμε την ώρα μας παίζοντας και διαβάζοντας ξέρω γω.. οι μεγάλοι όμως τι στο καλό έκαναν;

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Χαλουσινέισιονς

Ήταν εκείνη η γλυκιά στιγμή που πάει να σε πάρει ο ύπνος, που αφήνεσαι -ενσυνείδητα ακόμα- στην αγκαλιά του Μορφέα. Είναι υπέροχο, όταν είσαι άυπνος για τόσες μέρες, είναι σαν να σε τυλίγουν σε ένα λευκό σύνεφο και να σε χαΐδεύει ένα αεράκι απαλό καθώς πετάς στον ουρανό χωρίς αίσθηση του πού είσαι, πότε, τι υποχρεώσεις έχεις..

Ξάπλωνα στο αριστερό πλευρό- πράγμα περίεργο για τον ύπνο μου σε αυτό το κρεβάτι- και είχα το δεξί χέρι λίγο πιο μπροστά από το πρόσωπό μου, πιο πέρα από το μαξιλάρι. Κι ακουμπούσα κάτι που μου φάνηκε να 'ναι ζωντανό, να 'χει ανθρώπινη θερμοκρασία. Και μου φάνηκε ότι είχα κάποιον. 

Ξύπνησα. Δεν αφέθηκα, Είχα χαρεί. Και αμέσως συνειδητοποίησα ότι ήταν κάτι άψυχο που απλά είχε πάρει τη θερμοκρασία μου.

Κι έκλαψα μέχρι να κοιμηθώ.


Πυρετός.

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Aphantasia

Finally you find out that this is what's wrong with you.
And you know that parts of your brain will never light up.
-That certain parts will never be used.
And you feel lesser.
And depressed.




Some days are darker than others. 
Blame it on hormonal imbalances, funny weather, feeling cold, being tired, anything.

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Πρίν να κρίνεις...

Καλαμαράδες που περιπαίζουν τους Κυπραίους για τα διπλά σύμφωνα (κόκκινο, κόκκαλο) αλλά οι ίδιοι εκφέρουν λάθος τα μπ, γκ, ντ (όgος, παdού), ή για την εκφορά λέξεων όπως ήλιος (ήγιος, γυαγιά), αλλά οι ίδιοι εκφέρουν συνίζηση όπου δεν υπάρχει όπως στις λέξεις διάσταση (δγιάσταση) ή διαφέρει (δγιαφέρει).
Γελάμε δυνατά.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Paris, je t'aime (τάσεις φυγής)

Βλέπω μια φωτογραφία από αυτή την πόλη και πεταρίζει η καρδιά μου. Δεν είναι πόλη που την γνωρίζω καλά, αλλά είναι πόλη όπου μπορώ να κινηθώ άνετα, νιώθω άνετα εκεί. Δεν ξέρω τι είναι που με κάνει να το αισθάνομαι, αλλά λατρεύω να χάνομαι στα δρομάκια, να χαζεύω τον κόσμο να κοινωνικοποιείται ή να ζει την καθημερινότητά του, να προσπαθώ να αποφασίσω σε ποιο καφενεδάκι θα καθίσω για πρωινό, σε ποιο μπιστρό θα φάω. Να βολτάρω στις υπαίθριες αγορές, να είμαι το υπέρτατο τουριστάκι που με κάθε ευκαιρία κατεβαίνει στο κέντρο της πόλης και χαζεύει τον πύργο, τις εκκλησιές, τα μουσεία, το ποτάμι.
Μπορεί να'ναι άγνοια, δεν έχω κάνει και τα άπειρα ταξίδια, αλλά ενώ δεν έχω περάσει εκεί τις καλύτερες διακοπές μου, είναι το μέρος που με κάνει να νιώθω έτσι μόνο και μονο από μια φωτογραφία από ένα δρομάκι με καφέ.
Και δεν έχω κάνει ποτέ συζήτηση με κανέναν προσπαθώντας να τον πείσω να πάει επειδή είναι πανέμορφα, καταλαβαίνω ότι μπορεί να αρέσει σε εμένα και στον άλλον να μην κάνει τίποτα, και καταλαβαίνω ότι οι λόγοι που μ'αρέσει δεν είναι κάτι που μπορώ να περιγράψω ή να μεταφέρω κάπως στον άλλον. 
Θα έλεγα διάφορα άλλα, όμως καλύτερα να μείνω μέχρι εδώ. 



Έχω βρει την χρυσή τομή για να συνεννογιέμαι μα τους Γάλλους χωρίς πολλά πολλά: βήμα 1ο-μιλάς αγγλικά, βήμα 2ο-τους λες οκ, θα δοκιμάσω στα γαλλικά αλλά δεν τα μιλάω καλά, βήμα 3ο-μιλάς ικανοποιητικά γαλλικά και δεν σου λένε τίποτα για τα λάθη, σε εξυπηρετούν μια χαρά και είναι χαρούμενοι κι εκείνοι κι εσύ. Σημαντική λεπτομέρεια: να ξέρεις ικανοποιητικά γαλλικά. :p